บทกลอนวันแม่

สตรีใด…….ไหนเล่า………..เท่าเธอนี้
เป็นผู้ที่ …………..ลูกทุกคน………บ่นรู้จัก
เป็นผู้ที่ ……………มีพระคุณ………การุณนัก
เป็นผู้ที่ …………..สร้างความรัก…..สอนความดี
เป็นผู้ที่……………คอยสั่งสอน…….เอาใจใส่
คอยห่วงใย….……เราทุกคน………จนวันนี้
เปรียบแสงทอง……สว่างล้ำ……….นำชีวี
เธอคนนี้…………..คือ ” แม่ ”……..ของเราเอง

……...วันเกิดเราเป็นดั่งวันสิ้นลมแม่
....เจ็บปวดแท้ดั่งน้ำตาพาจะไหล
....สองมือออบโอบอุ้มแกว่งเปล
....น้ำนมเลี้ยงอุ้มชูให้เติบใหญ่มา
…แม่เปรียบดั่งยารักษายามป่วยไข้
....แม่เปรียบดั่งต้นไม้ใหญ่ร่มใบหนา
....แม่เปรียบดั่งดวงตะวันส่องแสงมา
…แม่เปรียบดั่งผ้าห่มหนาอบอุ่นกาย
…เปรียบดั่งพระในบ้านชี้แนะลูก
....สถิตย์ถูกอยู่กลางใจไม่ไปไหน
....กตัญญูตอนนี้ยังไม่สายไป
....ก่อนแม่ไซร้หลับตาไปไม่ลืมเอย

มือน้อยน้อยแม่คอยอุ้มชู......... แม่เฝ้ามองดูไม่ห่างไปไหน
แม่เฝ้าปลอบขวัญยามลูกหลับไหล ........ ไม่ยอมห่างไกลไปจากสายตา
มือน้อยน้อยของแม่ล้ำค่า ........... อุ้มชูลูกมาจากเล็กเด็กแดง
ยามลูกเติบใหญ่ด้วยน้ำพักน้ำแรง ด้วยใจที่แกร่งของแม่ถักทอ

หากกล่าวถึง คำนี้ คำว่าแม่
บังเกิดแก่ สายตาชน คนทั้งผอง
ก็นิ่งคิด นิ่งเงียบ นิ่งยืนมอง
ไม่มีสอง นึกถึงคุณ พระคุณมารดา

กลั่นเม็ดเลือดเม็ดน้อยนับร้อยหยด
จนปรากฎเป็นหยดนมรสกลมกล่อม
เพื่อหล่อเลี้ยงทารกน้อยค่อยอดออม
เฝ้าถนอมฟูมฟักรักเมตตา
วันเปลี่ยนวันเดือนเปลี่ยนเดือนหมุนเคลื่อนคล้อย
จากเด็กน้อยเริ่มมีแรงเริ่มแข็งกล้า
ค่อยสอนเดินสอนทำสอนคำจา
สอนปัญญาสอนวิชาสารพัน
ทารกน้อยวันนี้เห็นเป็นผู้ใหญ่
แม่ภูมิใจในผลงานการสร้างสรรค์
ความเหน็ดเหนื่อยกายใจหายไปพลัน
เมื่อถึงวันลูกได้รับปริญญา
วันนี้ลูกของแม่สุขถ้วนทั่ว
มีครอบครัวอยู่เย็นเป็นฝั่งฝา
แม่คนนี้ย่างเข้าสู่วัยชรา
รอเวลาสู่กองฟอนตอนสิ้นใจ
วันเอยวันแม่
สองตาแลหม่นหมองอยากร้องไห้
บ้านแม่อยู่วันนี้ไม่มีใคร
มีแต่ไก่กับหมาที่สีมอซอ
อยากฝากดาวถามฟ้าหาลูกรัก
ใครรู้จักบอกให้ได้ไหมหนอ
แม่ชราผู้อยู่หลังยังเฝ้ารอ
บอกอยากขอเห็นหน้าอีกคราเอย

วันแม่แห่งชาติ
ทุกวันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปี

        วันแม่แห่งชาติ  เนื่องจากวันสำคัญนี้ตรงกับวันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถคือ วันที่ 12 สิงหาคม อันเป็นวันคล้ายวันเสด็จพระราชสมภพและถือว่าเป็นวันแม่ของชาติด้วย

        แต่เดิมนั้น วันแม่ของชาติได้กำหนดเอาไว้วันที่ 15 เมษายนของทุก ๆ ปี ทั้งนี้เป็นไปตามมติของคณะรัฐมนตรีประกาศรับรอง เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2493 ซึ่งได้พิจารณาเห็นว่าการจัดงานวันแม่ของสำนักวัฒนธรรมฝ่ายหญิง สภาวัฒนธรรมแห่งชาติผู้รับมอบหมายให้จัดงาน วันแม่ มาตั้งแต่วันที่ 15 เมษายน พ.ศ.2493 เป็นครั้งแรกเป็นต้นมานั้นได้รับความสำเร็จด้วยดี ด้วยประชาชนให้การสนับสนุนจนสามารถขยายขอบข่ายของงานให้กว้างขวางออกไป มีการจัดพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนา การประกวดคำขวัญวันแม่ การประกวดแม่ของชาติ เพื่อให้เกียรติและตระหนักในความสำคัญของแม่ และเพื่อเพิ่มความสำคัญของวันแม่ให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป ด้วยเหตุนี้งานวันแม่จึงเป็นวันแม่ประจำปีของชาติตามประกาศของรัฐบาลฯพณฯ จอมพล ป.พิบูลสงคราม แต่โดยทั่วไปเรียกกันว่าวันแม่ของชาติ
        ต่อมาถึง พ.ศ.2519 ทางราชการได้เปลี่ยนใหม่ให้ถือเอาวันเสด็จพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ คือ วันที่ 12 สิงหาคม เป็นวันแม่แห่งชาติ เริ่มในปี พ.ศ.2519 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
        วันแม่แห่งชาติ เป็นวันที่ทางราชการกำหนดในวันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปี และถือว่าเป็นวันสำคัญยิ่งของปวงชนชาวไทย โดยกำหนดให้ถือว่า "ดอกมะลิ" สีขาวบริสุทธิ์เป็นสัญลักษณ์ของความดีงามของแม่ผู้ให้กำเนิดแก่เรา

คำสมาทานวิปัสสนากรรมฐาน (สำหรับผู้ต้องการฝึกวิปัสสนา)

ในวันที่จะเข้าปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานนั้นผู้มีความประสงค์จะสมาทานพระกรรมฐาน  พึงปฏิบัติดังต่อไปนี้

๑.  จัดเตรียมดอกไม้ธูปเทียน  ไปทำวัตรพระเถระผู้เป็นประธานในสถานที่นั้นๆ

๒.  ถวายสักการะต่อพระอาจารย์ผู้ให้กรรมฐาน

๓.  จุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัย

๔.  ถ้าเป็นพระให้แสดงอาบัติก่อน  ถ้าเป็นสามเณร  หรืออุบาสก  อุบาสิกา  ให้สมาทานศีลเสียก่อน  (ศีล  ๕  หรือ  ศีล  ๘  ตามสมควรแก่อัธยาสัย  แก่เหตุ  และปัจจัย)

๕.  มอบกายถวายตัวต่อพระรัตนตรัย  ว่า

อิมาหัง  ภะคะวา  อัตตะภาวัง  ตุมหากัง  ปะริจจะชามิ.

ข้าแต่องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า  ข้าพระพุทธเจ้า  ขอมอบกายถวายชีวิต  แด่พระพุทธเจ้า  แด่พระธรรม  แด่พระสงฆ์  เพื่อเจริญพระกรรมฐาน  ณ  โอกาสต่อไปนี้

๖. มอบกายถวายตัวต่อพระอาจารย์

อิมาหัง  อาจะริยะ  อัตตะภาวัง  ตุมหากัง  ปะริจจะชามิ.

ข้าแต่ท่านพระอาจารย์  ข้าพเจ้าขอมอบกายถวายตัวแก่ท่าน  เพื่อเจริญพระกรรมฐาน  ณ  โอกาสต่อไปนี้

๗.  ขอพระกรรมฐาน

นิพพานัสสะ  เม  ภันเต  สัจฉิกะระณัตถายะ  กัมมัฏฐานัง  เทหิ.

ข้าแต่ท่านผู้เจริญ  ขอท่านจงให้พระกรรมฐานแก่ข้าพเจ้า  เพื่อประโยชน์แก่การทำให้แจ้ง  ซึ่งมรรคผล  พระนิพพาน  ณ  โอกาสต่อไปนี้

๘.  คำแผ่เมตตา

อะหัง  สุขิโต  โหมิ  นิททุกโข  โหมิ  อะเวโร  โหมิ  อัพ๎ยาปัชโฌ  โหมิ  อะนีโฆ  โหมิ  สุขี  อัตตานัง  ปะริหะรามิ.

ขอให้ข้าพเจ้า  จงถึงสุข  ปราศจากทุกข์  ไม่มีเวร  ไม่มีภัย  ไม่มีความเบียดเบียน  ไม่มีความเดือดร้อน  ขอให้มีความสุข  รักษาตนอยู่เถิด

๙.  เจริญมรณานุสสติ

๑๐.  ตั้งสัจจาธิษฐาน

๑๑.  ตั้งความปรารถนา

อิมายะ  ธัมมานุธัมมะปะฏิปัตติยา  ระตะนัตตะยัง  ปูเชมิ.

ข้าพเจ้าขอบูชาพระพุทธเจ้า  ขอบูชาพระธรรม  ขอบูชาพระสงฆ์  ด้วยการปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมนี้  ด้วยสัจจะวาจานี้  ขอให้ข้าพเจ้าได้สำเร็จมรรค  ผล  นิพพาน    ในเวลาไม่ช้าไม่นานด้วยเทอญ

๑๒.  เจริญพระพุทธคุณ  พระธรรมคุณ  พระสังฆคุณ  ถ้าอยู่ป่าอยู่ถ้ำให้สวดกรณียเมตตสูตร  และขันธปริต

๑๓.  วิธีสมาทานพระกรรมฐานโดยย่อ  ก่อนนั่งสมาธิ

อุกาสะ  อุกาสะ  ณ  โอกาสบัดนี้  ข้าพเจ้าขอสมาทานเอา  ซึ่งพระกรรมฐาน  ขอขณิกะสมาธิ  อุปจารสมาธิ  อัปปนาสมาธิ  และวิปัสสนาญาณ  ขอจงบังเกิดขึ้น  ในขันธสันดานของข้าพเจ้า  ข้าพเจ้าจะตั้งสติกำหนดไว้ที่ลมหายใจเข้าออก  ลมหายใจเข้ารู้  ลมหายใจออกรู้  สามหนและเจ็ดหน  ร้อยหนและพันหน    ด้วยความไม่ประมาท  ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป  ฯ

         จิตคิด จิตทำ จิตจำ จิตรู้ สุขทุกข์เกิดที่จิต ดับทุกข์ก็ดับที่จิต สิ่งที่มี เกิดมาจากสิ่งที่ไม่มี ที่มามี เพราะอาศัยเหตุปัจจัย จึงมี เราจะต้องศึกษาจากสิ่งที่ไม่มีไปสู่ที่มี และไปถึงที่ไม่มีเหมือนเดิม จิตสุข จิตทุกข์ จิตยึด จิตว่าง สุขทุกข์เกิดที่จิต จิตเห็นผิดก็ทุกข์ จิตเห็นถูกก็สบาย ดับทุกข์ก็ดับที่จิต การปฏิบัติธรรมก็คือการรู้จิต รักษาจิต คอยรู้จิตที่คิดปรุงแต่ง แล้วควบคุมไว้ อย่าให้ยินดียินร้าย